''Houd van het leven meer dan de betekenis ervan''

2 dagen geleden
2 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 1 dag geleden

schreef eens Dostojevsky.

Ja! Ik ervaar de kracht van deze woorden iedere ochtend bij het Melitta-filtertje dat mijn moeder als een supergeconcentreerde barista laat trekken. Dit geurige mengsel van koffie, honing en melk is een geschenk van het leven. Kwetsuren smelten dan als sneeuw voor de zon.

Pinda's

Ik kan me niet herinneren wanneer ik de muziek van Rachmaninov voor het eerst hoorde.

Veel belangrijker was het proces daarna... Ik kreeg een soort bloedband mee.

Bij Rachmaninov worden hartstocht en verlangen naar leven afgewisseld met uiterst beklemmende momenten. Hij was op zoek naar een bepalde essentie. In woorden heeft hij daarover eigenlijk maar heel weinig gezegd of geschreven.

Ik vond een belangrijke sleutel voor het benaderen van zijn muziek in de briefwisseling met de Armeense dichteres Marietta Shagignan. Ze wist achter de masker te komen van een buiten de muziek om zeer gesloten persoonllijkheid.

met dank aan Rachmaninoff Network

''De ramen zijn gesloten. Het is koud, mijn Re, maar naar jouw instructies brandt de lamp op de tafel. Vanwege de kou zijn de meikevers waar jij zo dol op bent, en die ik haat en waar ik zelf bang voor ben, gelukkig niet geboren. Mijn vensters hebben grote houten luiken die ik met ijzeren grendels sluit. Ik ben bang voor alles. Muizen. Ratten, meikevers, stieren. Dieven. Ik ben bang voor de wind die blaast, huilt en klaagt in de schoorsteen. Ik ben bang voor het tikken van de regen tegen het raam. Ik ben bang voor het donker enzovoorts. Ik houd niet van oude zolders want daar leven de geesten, die zouden je vast interesseren, hoe zou je anders verklaren dat ik zelfs overdag angst heb als ik verlaten ben? '

uit een brief van Rachmaninov aan Shaginian, mei 1912

Hoe kan je je verzoenen met het feit dat je doodgaat? Het was een permanente strijd. Alleen als hij pinda’s at kon hij de gedachte aan de dood verdragen. Dat was een truc van Shaginian. Geregeld, als hij begon te jammeren over de sterfelijkheid, gaf zij hem pinda’s, waar hij dol op was. Na een tijdje keek hij in het lege schaaltje voor z'n neus en zei ''Met de pinda's is ook mijn vrees voor de dood verdwenen. Weet je waar die heen is?''

De eerste van de vierde

Vier 1 april, de geboortedag van Sergei Rachmaninov met de oerversie van zijn Vierde Pianoconcert en het kleinood Lullaby op mijn gloednieuwe album!