top of page

Marietta Petkova brengt een muzikale ode aan haar overleden partner

Vorig jaar, in juni, verscheen in De Verdieping, de zaterdageditie van Trouw, een interview naar aanleiding van de release van de cd-single Chaconne.


Interview: Sander Becker

Na het traumatische verlies van haar partner kon pianiste Marietta Petkova maandenlang niet spelen. Nu eert ze hem met een cd-single. “Als ik thuis aan de piano zit te studeren, heb ik het gevoel dat hij meeluistert.”


Het is een bescheiden altaartje dat pianiste Marietta Petkova in haar woonkamer in Almere heeft opgericht. Bovenop een lage cd-kast, vlak naast haar Steinway-concertvleugel, heeft ze een paar symbolische voorwerpen neergezet om haar overleden geliefde te gedenken. Een houten kruisje, een Maria-icoon en een waxinelichtje in paars bergkristal. En natuurlijk een foto van Leo de Klerk, haar zielsverwant en geluidstechnicus met wie ze tien jaar van haar leven deelde. Samen namen ze twaalf cd’s op.


“Elke ochtend als ik beneden kom, steek ik een kaarsje voor hem aan”, zegt de van oorsprong Bulgaarse Petkova (53) in haar melodieuze, accentrijke Nederlands. “Het lichtje geeft een soort aanwezigheid, alsof Leo hier nog is. Als ik aan de piano zit te studeren, heb ik sterk het gevoel dat hij meeluistert. Mensen zullen wel denken dat ik gek ben, maar zo voelt het echt.”


Haar partner overleed vorig jaar op 9 september, 62 jaar oud. Een slopende longziekte, een vorm van COPD, ontnam hem de laatste drie jaar de adem. Lopen ging op den duur nauwelijks meer. Door de aandoening kwam er ook een eind aan zijn carrière als geluidstechnicus. Met zijn zelf opgerichte Bloomline Studio had De Klerk talloze cd-opnames gemaakt van gerenommeerde artiesten en gezelschappen: de Nederlandse Bachvereniging en het Nederlands Blazersensemble bijvoorbeeld, en dus ook zijn eigen geliefde.


Nu draait Petkova de rollen om: ze heeft hém op cd gezet. Begin deze maand bracht ze Chaconne uit, een cd-single met een vijf minuten durende pianocompositie van haar geliefde, uitgevoerd door haarzelf. Het is een zwierig, walsachtig werk waarin Bach, Chopin, Satie en Rachmaninov om beurten hun opwachting maken.


“De cd is een ode aan Leo”, licht ze toe. “Hij was bekend als Tonmeister [geluidstechnicus, red.], producer, audio-engineer en ontwerper van luidsprekers. Maar in zijn hart is hij altijd vooral musicus gebleven. Hij zat het liefst achter de vleugel om te improviseren en andere mensen te begeleiden. Hij componeerde ook. Op het conservatorium had hij er lessen in gevolgd. Die kant van hem wil ik met deze cd-single eren. Zo maak ik zijn nagedachtenis compleet.”


Strijd om een pianokruk

De pianiste wil zielsgraag over haar overleden partner praten. “Zo geef ik zuurstof aan mijn pijn”, zegt ze. Tijdens het gesprek vallen geregeld tranen. “Misschien zal de pijn ooit verzachten, maar zover ben ik nog niet.”


Vanaf hun allereerste ontmoeting, in 2006, was het de muziek die hen verbond. Petkova krijgt pretoogjes als ze erover vertelt. Ze moest invallen voor een cd-opname met mezzosopraan Tania Kross, die de barokke Arie Antiche zong. De Klerk leidde de opname. In eerste instantie was Petkova helemaal niet zo gecharmeerd van de technicus. Ze kregen zelfs onenigheid over de pianokruk, een hypermodern ding. Zíj vond de kruk te beweeglijk, híj vond dat ze het er maar mee moest doen. Afijn, zij won: ze kreeg een andere kruk.


“Leo kwam op mij over als een sterke persoonlijkheid, een zeer uitgesproken iemand”, herinnert Petkova zich. “Maar goed, dat ben ik ook!” Schaterlach. “Pas later tijdens de opname merkte ik dat hij heel gevoelig was voor mijn muzikale aanpak. Ik gaf de piano een dragende rol, niet alleen een dienende. Naast de zang liet ik ook de piano een verhaal vertellen. Dat was voor Leo een openbaring. Hij verwelkomde het en werd mijn muzikale medestander.”

Fotografie Maartje Geels


Later die dag bleven ze met z’n tweeën in de studio achter, want voor de cd zouden ze ook twee Bach-solostukken opnemen: het stemmige Adagio uit de Toccata in C (BWV 564) en de Prelude in b (BWV 855a), in de romantische bewerkingen van respectievelijk Busoni en Siloti. De muziek raakte De Klerk diep. Als tiener had hij veel orgel gespeeld. Bach zat daardoor diep in zijn vezels. De bewerkingen die Petkova vertolkte, voelden voor hem nieuw en vertrouwd tegelijk.


“Daar, met Bach, is onze liefde begonnen”, zegt de pianiste. “De muziek opende iets. We voelden een enorme verwantschap, ondanks de verschillen: hij was groot, ik klein, hij kwam van de Rijn, ik van de Donau. Al die tegenstellingen vervaagden doordat we in elkaar een extreme gevoeligheid herkenden.”


Overigens kwam de liefde die dag nog niet tot volle bloei. Petkova en De Klerk waren simpelweg te geconcentreerd aan het werk. Bovendien waren ze allebei getrouwd. Het zou nog vier jaar duren voordat ze echt voor elkaar kozen en hij bij haar introk. Zijn familie heeft zijn nieuwe liefde nooit geaccepteerd, met wrede gevolgen, zo zou later blijken.


Maar voorlopig waren de geliefden gelukkig. Ze hadden elkaar en de muziek. Samen maakten ze ontzettend veel mee. Try-outs, cd-opname